كاروان

ديد پيـــــــــــري كارواني در رهــــــــي                 گفت اميرش را چه سو ره مي نهي

آن اميرش گفت ، كه اي مانده به راه                  وي هنوز اندر ســـــراب چرخ وچــــاه

ما كه مي بينـــــــي همه اندر رهيــم                  ره به ســوي قبر پيـــــران مي نهيم

گر نمي ترســـــــي تو هم با ما بياي                 تا گــــذاريمـت در آن وادي به جـــــاي

پيـــــر چـــــون آگاه شد از قصـــــــد او                 گشت معلومـــش پيـــــــام حــرف او

رنگ از رخســـــــاره اش ناگــه پريــــد                چهره اش آشفت و رخ در هم كشيد

گفت من بهــــــــر سفــــــر آمـــاده ام                جامـــه خـود را مهيــــــــــــــا كرده ام

چنـــــد مانـــده چشـــــم بر راه و درم                كي ز تــــرس مرگ جامــــه مي درم

ليكــــــن اي رعنــــــا جـوان نيــك روي               اي كه داري از جـــوانـــي آبـــــــــروي

گــــــر زيــــارت مي روي ادراك كـــــــن               نغمــــــه هر قبـــــــر را پــــــــژواك كن

تا كه بينــــــــي چند آنجا ببــر و شيـر               گشتـه اندر دامــن صحــرا اسيـــــــــر

چون كـــلام پيــــــــر تا اينجـــا رسيـــد               اشـــــك را بر گونه هـــــــاي ميـر ديد

ما همــــه با مرگ چون همسايه ايــم               بر لب اين جــــــام هم پيمـــــانه ايم

لحظه اي با ما و لختــــي با شماست              اين طنيــن با هر نوايــــــي آشناست

                                                          محمد شجاعي ابري ‹‹ نـــوا ››

                                                  چاپ شده در دفتر شعر نوای اصفهان ۱۳۹۰